شهادتنامۀ مینا دهقانی سرکزی: کودک حمایت نشده
نخستین انتشار در: http://www.shahrvand.com/archives/38444
مرکز اسناد حقوق بشر ایران
مينا دهقانی سرکزی را ملاقات کنید. وی در سن فقط 19 سالگی مجبور به ترک وطن خود شده است. او با وطن خود، ایران، وداع کرد تا از سوء استفادههای وحشیانهای که در خانۀ خود متحمل میشد فرار کند. او از خانوادۀ خود دور افتاده است. او در حال حاضر به عنوان پناهجو در مركز تركيه به سر میبرد، جایی كه او انتظار دریافت جواب درخواست پناهندگی خود را از کميساريای عالی پناهندگان سازمان ملل – آژانس پناهندگان سازمان ملل متحد- میکشد.
مينا ادعا میکند که در سن هشت یا نه سالگی مورد تجاوز پدر خود قرار گرفته است. بدرفتارىها که شامل سوء استفادۀ جنسى، آزار جسمی و لفظی میشد تا سالیان سال طول کشید. مینا در خصوص پدر خود چنین میگوید:
“… پدری داشتم واقعاً شکنجهگر. هیچ درکی به نظرم از پدری نداشت.”
برای مینا كمک جستن دشوار بود. در حالی که سوء استفاده و آزار كودكان یک مشكل جهانى است و مسلماً به هيچ عنوان تنها منحصر به جمهوری اسلامی ايران نیست، چیزی که قابل توجه است عدم وجود خدمات دولتی و دسترسی به آنها برای مينا بود که در بحران زندگیاش به او کمک کند.
پس از یک کتککاری مفصل، مينا به پليس زنگ میزند. تا 45 دقیقه از مسئولین خبری نمیشود. وقتی كه آنها سرانجام او را به کلانتری میبرند وی را مجبور به ملاقات با يک مشاور خانواده میکنند. به گفتۀ مينا، نصیحتهای او به هیچ وجه مفيد نبود. او به یاد میآورد که:
او میگفت “پدرتان که تو شرکت گاز کار میکند خب کارش سخت است. شما باید درک کنید. شما تحصیل کرده هستید. شما که مثلاً دانشگاه میروید باید پدرتان را درک کنید که عصبانی میشود.”
مینا به مأمور کلانتری که اصلاً دلسوز هم نبود اعتراض كرد که او برای ثبت شکایت علیه پدر خود به آنجا آمده است. وی به یاد میآورد که:
“من گفتم من آمدهام اینجا دارم شکایت میکنم. پلیس برگشت گفت که «فکر کردی چی؟ دادگاه هم بروی همین است».”
سهل انگارى اين مامور پليس نسبت به شکایت مینا از اهمیت خاصی برخوردار است زیرا جمهوری اسلامی ایران یکی از امضاء کنندگان کنوانسیون حقوق کودک است. این یک میثاق حقوق بشری است که کشورهای عضو را متعهد می گرداند تا به بهترین نحو منافع کودک را در نظر گرفته و از حقوق مدنی، سیاسی، اقتصادی، اجتماعی، بهداشت و درمان، و فرهنگی کودک محافظت کند.
مادۀ 19 این کنوانسیون بیان میکند كه دولت بايد کودکان را در برابر سوء استفاده و بدرفتارى حفاظت نماید ـ قانونی که جمهوری اسلامی ایران آن را به وضوح زیر پا گذاشته است چرا که وقتی مینا از سوی پدر خود مورد اذیت و آزار قرار گرفته بود، دادگاههای ايران هيچ نوع راه حل قانونى پیش روی وی نگذاشتند.
اکنون، در حالی که او در یک محيط ناامن قادر به امرار معاش خود نیست، در مورد راهی که پیش رو دارد این چنین تأمل میکند:
“نمیدانم چه بر سر من قرار است بیاید؟ […] بعضیها به من میگویند قوی باش، ولی چه جوری؟ به چه امیدی؟ به اینکه لباس ندارم که خودم را گرم کنم؟ یا به اینکه آینده م معلوم نیست؟”
شهادتنامۀ ویدیویی مینا دهقانی سرکزی را در لینک زیر ببینید:
